Ron syng ikkje ein romantisk ballade. I staden synr han ein villig, grundig uromantisk framføring av «Afternoon Delight» med Starland Vocal Band – hans unike måte å vise kjærleik på.
Scenen fangar perfekt Rons kloksløse selvsikkerhet og filmens absurde humor. Hans urene, overdreven framføring av den anspelende 1970-tals soft-rock-hiten blir eit komisk karakter-øyeblikk snarare enn eit æraktsig forføringforsøk.